niedziela, 2 marca 2014

Roszpunka


Witajcie Kochani!

Dziś będzie bardzo baśniowo, a to za sprawą nowego cyklu Wyzwań Tematycznych w Kreatywnym Kufrze.




Kiedy Ania poprosiła mnie o wymyślenie dla Was nowego cyklu, od razu wiedziałam, że będą to baśnie :) Pierwszą naszą propozycją jest Roszpunka autorstwa Braci Grimm. Naszyjnik, który przygotowałam jako pracę przykładową, przestawia Złotowłosą siedzącą na parapecie okienka w wieży.




Zarwałam całą noc, by skończyć ją na czas. Poszłam spać o 9 rano :D Jednak już dawno nie lepiło mi się tak dobrze. Noc to taka pora, w której zdecydowanie pracuje mi się najlepiej. Cisza i spokój, kubek herbaty, czasem gra mi muzyka (ostatnio zasłuchuję się w Celtic Woman - naprawdę polecam, piękne, relaksujące utwory). Taka sowa ze mnie :)





Całość ma 8,5cm, postać roszpunki zaś 5,5cm. Jako koloru bazowego użyłam Cernitu w kolorze granitu. Powiem Wam, że jest obłędny! Ma tyle drobinek i "kłaczków", że nawet nie przejmowałam się, jak coś mi tam się zaplątało. Zakochana również w brokatowym niebieskim FIMO i to właśnie z niego zrobiłam sukienkę :)

Na koniec zapraszam Was oczywiście w wzięcia udziału w wyzwaniu w Kreatywnym Kufrze (KLIK)



EDIT:

Ponieważ w "Rozkręconych Myślach" pojawiło się nowe, bajkowe wyzwanie, nie mogę przejść obok niego obojętnie. Dlatego więc zgłaszam moją Roszpunkę :)





********************************************************************************



Był sobie kiedyś mąż i żona. Od dawna życzyli sobie dziecka, lecz daremnie. Wreszcie żona znalazła powód do nadziei, że Bóg spełni ich życzenie. Ludzie ci mięli w oficynie małe okienko, przez które mogli dojrzeć wspaniały ogród, a był on pełen najpiękniejszych kwiatów i ziół. Otaczał go wysoki mur, przez który nikt nie ważył się przejść, bo należał do pewnej czarownicy. Miała ona wielką moc i bał się jej cały świat. Któregoś dnia żona stanęła przed oknem i spojrzała na ogród. Zobaczyła grządkę obsadzoną najpiękniejszą w świecie roszpunką. Wyglądała tak świeżo i zielono, że poczuła nieodpartą ochotę by jej skosztować. Pragnienie rosło z dnia na dzień, lecz wiedziała, że roszpunki nijak nie dostanie, podupadła, zrobiła się blada i zabiedzona. Wystraszył się jej mąż i rzekł: „Co ci dolega, żono?” – „Ach,” odpowiedziała, „Jeśli nie dostanę roszpunki z ogrodu za naszym domem, umrę.” Mąż kochał ją. Pomyślał: „Przynieś żonie roszpunki nim zemrze, choćby za wszelką cenę.” O zmierzchu wspiął się na mur i znalazł się w ogrodzie czarownicy, naciął w pośpiechu garść roszpunki i zaniósł żonie. Zrobiła z niej sałatkę i zjadła ją z wielką żądzą. Smakowała jej tak bardzo, że następnego dnia pragnienie jej stało się trzy razy większe. Jeśli miała odzyskać pokój duchy, mąż znów musiał zejść do ogrodu. Zszedł więc o zmierzchu. Jednak gdy zszedł z muru, wystraszył się okrutnie, bo ujrzał przed sobą czarownicę. „Jak śmiesz”, rzekła złowrogo patrząc, „schodzić do mego ogrodu i jak złodziej kraść mi roszpunkę? Słono za to zapłacisz!” – „Ach;” rzekł mąż, „Niechaj prawo ustąpi przed litością, zrobiłem to z potrzeby. Moja żona dojrzała waszą roszpunkę przez okno i odczuła tak wielkie pragnienie, że by umarła, gdyby nie mogła jej zjeść.” Czarownica popuściła w swoim gniewie i rzekła do niego: „Jeśli sprawy tak się mają, jako powiadasz, pozwolę ci zabrać roszpunki, ile zechcesz, ale pod jednym warunkiem: Oddasz mi dziecko, które za sprawą twej żony na świat przyjdzie. Będzie mu dobrze, a będę się o nie troszczyć jak matka.” Mąż zgodził się w strachu, a gdy nadszedł czas rozwiązania, zjawiła się czarownica i dała jej imię Roszpunka, po czym zabrała ją ze sobą.



Roszpunka była najpiękniejszym dzieckiem pod słońcem. Gdy miała dwanaście lat, zamknęła ją czarownica w wieży, a leżała ona w lesie i nie miała schodów ani drzwi. Na górze było tylko małe okienko. Gdy czarownica chciała wejść, stawała pod wieżą i wołała:



Roszpunko,Roszpunko
Spuść mi na dół włosy!”



Roszpunka miała wspaniałe, długie włosy, jak tkane ze złota. Gdy słyszała głos czarownicy, rozwiązywała warkocze, zawijała na haku okiennym, a potem włosy spadały dwadzieścia łokci na dół, by czarownic mogła po nich wejść.



Zdarzyło się po paru latach, że przez las koło wieży jechał królewicz. Usłyszał śpiew, tak uroczy, że zatrzymał konia i słuchał. To głos Roszpunki tak rozbrzmiewał słodko. Dziewczyna śpiewała w swej samotności dla zabicia czasu. Królewicz chciał wejść na górę, szukał drzwi do wieży, lecz nie mógł ich znaleźć. Pojechał więc do domu. Lecz śpiew tak poruszył jego serce, że codziennie zjawiał się w lesie by posłuchać. Gdy raz stał za drzewem, ujrzał czarownicę i usłyszał jak woła:



„Roszpunko,Roszpunko
Spuść mi na dół włosy!”



Spuściła wtedy Roszpunka swoje włosy, a czarownice weszła po nich na górę. „Jeśli do drabina, po której można wejść na wieżę, to i ja szczęścia spróbuję” Następnego dnia, gdy robiło się już ciemno, podszedł do wieży i zawołał:



„Roszpunko,Roszpunko
Spuść mi na dół włosy!”



Wnet włosy spadły z góry, a królewicz wspiął się po nich na wieżę.



Na początku przeraziła się Roszpunka okrutnie, gdy wszedł mężczyzna, jakiego jeszcze na oczy nie widziała. Lecz królewicz począł przyjaźnie z nią rozmawiać, opowiedział jej, jak jej śpiew poruszył jego serce, że nie zaznał odtąd spokoju i musiał ją wreszcie ujrzeć. Roszpunka zapomniała o strachu, a gdy ją zapytał, czy zechce go wziąć za męża, widziała przy tym, że był młody i powabny, pomyślała sobie: Będzie mnie kochał bardziej niż starta pani Gotel i rzekła „Tak”. Złożyła swą dłoń w jego dłoń. „Chętnie z tobą odejdę, ale nie wiem, jak zejść na dół. Gdy będziesz przychodził, przynoś mi za każdym razem jedwabnych nici, a uplotę z nich drabinę. Gdy ją skończę, zejdę na dół i weźmiesz mnie na swego konia.” Umówili się, że będzie do niej przychodził co wieczór, bo za dnia przychodziła starucha. Czarownica nie spostrzegła też niczego, aż Roszpunka pewnego dnia rzekła: „Powiedzcie mi, panie Gotel, jak to jest, że ciężej mi was wciągać niż młodego królewicza? On w jednej chwili jest u mnie!” – „Ach, ty bezbożne dziecko!” zawołała czarownica. „Czego muszą słuchać uszy moje. Myślałam, że ukryła cię przed światem, a ty mnie i tak oszukałaś!” W złości chwyciła za włosy Roszpunki, owinęła je o swą lewą rękę, a w prawicę chwyciła nożyce i ciach, ciach,, odcięła je. Piękne kosmyki leżały na ziemi. Była tak bezlitosna, że zaprowadziła biedną Roszpunkę do pustelni, gdzie musiała żyć w wielkiej nędzy.



Jeszcze tego samego dnia, gdy odtrąciła Roszpunkę, odcięte włosy przywiązała do okiennego haka, a gdy przybył królewicz i zawołał:



„Roszpunko,Roszpunko
Spuść mi na dół włosy!”



Spuściła więc włosy. Królewicz wszedł na górę, lecz nie znalazł tam ukochanej Roszpunki, a czarownicę, która patrzyła na niego jadowitym i złym wzrokiem. „Aha,” zawołała dziko, „Przychodzisz po swą ukochaną, ale piękny ptaszek nie siedzi już w gnieździe, przyszedł po niego kot i tobie też oczy wydrapie. Straciłeś już Roszpunkę, nie ujrzysz jej więcej!” Królewicz wychodził z siebie z bólu i skoczył w rozpaczy z wieży. Uszedł z życiem, lecz ciernie w które wpadła, wykłuły mu oczy. Błądził ślepy po lesie, żywił się korzonkami i jagodami. Nie pozostało mu nic jak tylko płacz nad utratą ukochanej kobiety. Wędrował parę lat w nędzy tu i tam, aż wreszcie dotarł do pustelni, gdzie w żalu mieszkała Roszpunka z bliźniętami, które powiła, a był to chłopczyk i dziewczynka. Usłyszał głos i wydał mu się znajomy. Zbliżył się do niego, a gdy był już blisko, rozpoznała go Roszpunka, rzuciła mu się na szyję i zapłakała. Dwie łzy spadły na jego oczy, zrobiły się przejrzyste i mógł odtąd widzieć jak przedtem. Poprowadził ją do swego królestwa, gdzie przyjęto go z radością i żyli jeszcze długo w szczęściu i radości.


32 komentarze:

  1. Niesamowita praca... Nie wiem jak Ci się udaje doprowadzić figurki do takiej perfekcji... Każda kolejna wydaje się być bardziej idealna. Sukienka mnie całkowicie wbiła w ziemię... Serce rośnie, widząc taki talent...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aż nie wiem, co powiedzieć. To, co piszesz naprawdę podnosi na duchu, cierpię na kryzys twórczy ostatnio i tak ciężko mi się do kupy zebrać..
      Dziękuję Ci z całego serca :*

      Usuń
  2. Cudna praca......... Gratuluję talentu.....

    OdpowiedzUsuń
  3. Doskonała, ile takie cudenko kosztuje?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Dos­ko­nałość jest miarą nieba, dążenie do dos­ko­nałości miarą człowieka." :)
      Ceny są różne, wszystko zależy od projektu, najlepiej kontaktować na maila: katalinhandmade@gmail.com

      Usuń
  4. Cudna , każdy szczegół dopracowany a przy tym rozmiarze to naprawdę nie lada wyzwanie
    pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję :)
      Najwięcej pracy z oczami, ale uparcie ćwiczę, by w końcu wyszły mi takie, jakie namalowałam sobie kredkami na kartce :)

      Usuń
  5. Wspaniała praca! Wszystkie szczegóły takie dopracowane, zadbałaś o każdy element:)

    OdpowiedzUsuń
  6. Wow cudna, dopracowana w każdym calu i jakie nogi długie i oczka takie piekne, zamyslone. Piękna praca :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Jak zawsze cudowna :D
    Ja również wolę lepić po nocy niż w dzień.
    Tylko szkoła nie zawsze pozwala >.<

    OdpowiedzUsuń
  8. Twoja biżuteria jest tak wspaniała, że nie mogę się napatrzeć
    :) Masz niesamowity talent, a każdy element jest dokładnie wykonany. Widać, że w swoją pracę wkładasz całe serducho :) Podziwiam i pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Katalina, ostatnio przegladając różne prace z mas na necie, trafiałam na mini dzieła pewnej kobietki, która wymiata w swoim fachu. http://angeniacreations.blogspot.com/ I powiem ci, że twoje dziewczynki troche mi przypominają te jej. Obie robicie fajniutko i słodko, i chyba nawet sama spróbuję na użytek domowy, zrobic parę rzeczy dla córci. Ta masa ma szalone możliwości, wstyd by było nigdy nie spróbować przynajmniej... Pozdrawiam i czekam na kolejne natchnienie z twojej strony...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oj tak, Angenia wymiata, to się dopiero nazywa talent, mi to mile do niej :) Na świecie jest kilkadziesiąt babeczek tworzących figurki w takim "japońskim" stylu i fajne jest w tym to, że nie ma między nimi żadnej konkurencji czy współzawodnictwa. Choć tworzą podobne w tematyce dzieła, to jednak każda po swojemu, wkłada w to swoje serce i duszę. Również staram się, by moje prace były wypełnione "mną", mam nadzieje, że mi się to udaje :)
      Oj tak, masy polimerowe dają nieskończone wręcz możliwości wykorzystania. Tyle cudów można z niej stworzyć, także koniecznie próbuj, no i nie zapomnij się pochwalić :)
      Pozdrawiam cieplutko :*

      Usuń
  10. Ślicznie,delikatnie,zachwycam się ♥Pozdrawiam serdecznie ♥

    OdpowiedzUsuń
  11. Świetna jak zawsze, suknia i włosy mistrzostwo, a w oczach to się utopić można :)

    OdpowiedzUsuń
  12. po prostu się zakochałam jest przepiękna! <3 weszłam przypadkiem ze strony konkursowej - wow!

    Pozdrawiam Try to design
    i zapraszam do nietypowego wyzwania TUTAJ

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za wszystkie komentarze i zapraszam ponownie :)